1936 - Wygłasza wykład "Beowulf: Potwory i Krytycy". W swoim wykładzie mówi, że "Beowulf" jest poematem, a nie (co często sugerowali inni komentatorzy), tylko zbieraniną różnych tradycji literackich czy też tekstem nadającym się jedynie do naukowej analizy. W obrazowy sposób charakteryzuje, jak dawniejsi naukowcy traktowali dzieło "Beowulfa":

"Pewien człowiek odziedziczył pole usiane gruzami zamku, który stał niegdyś w tym miejscu. Część kamieni zużyto już wcześniej do budowy domu, w którym mieszkał obecnie, niedaleko siedziby przodków. Z reszty gruzu człowiek ten wzniósł wieżę. Ale jego przyjaciele zauważyli od razu, bez wchodzenia na stopnie, że kamienie, z których ją zbudowano, pochodzą z dawniejszej budowli. A więc rozebrali ją, nie szczędząc sił i środków, by dotrzeć do ukrytych ornamentów i inskrypcji oraz by ustalić, skąd przodkowie człowieka sprowadzili budulec. Niektórzy, podejrzewając występowanie w tym miejscu pokładów węgla, zaczęli ryć pod wieżą, zapominając o ruinach. Wszyscy mówili: 'Jakże ciekawa jest ta wieża', ale zaraz dodawali, uprzednio ją rozebrawszy: 'Jakiż panuje w niej bałagan'. Nawet, jego potomkowie, po których można było spodziewać się większego zrozumienia dla zamierzeń rodzica, mówili nieraz półgłosem: 'Co z niego za dziwak? Po cóż mu było marnować kamienie na bezsensowną wieżę? Dlaczego nie odbudował raczej starego zamku? Gdzie u niego zmysł proporcji?' A tymczasem ze szczytu swej wieży człowiek ten miał widok na morze." W swoim wykładzie Tolkien proponuje odbudowanie tej wieży.

Na początku sierpnia rękopis "Hobbita" dostaje się w ręce Susan Dagnall z wydawnictwa Allen & Unwin. Susan czyta ksiażkę w pociagu i po kilku dniach odsyła wraz z listem informującym, że książka według niej, świetnie się zapowiada, ale musi zostać skończona, nim będzie mogła przedstawić ją swoim przełożonym w wydawnictwie. Ogromnie zachęcony tym Tolkien natychmiast zabiera się do pracy.

W październiku poprawiona i dokończona wersja książki "Hobbit, czyli tam i z powrotem" zostaje przesłana do wydawnictwa i po przychylnych opiniach m.inn dzisięcioletniego Raynera Unwina, przyjęta do druku.