Finalny, dwunasty tom Historii Śródziemia zawiera wczesne wersje dodatków do Władcy Pierścieni, eseje datowane na rok 1969 i późniejsze lata, nauki Pengolodha udzielane Alfwin´owi i Niedokończone Opowieści.
     Kiedy Tolkien zakończył prace nad Silmarillionem w 1937 roku, uświadomił sobie, jak niewiele wie o historii II i III Ery. Słowa "Kopalnia Morii", "Lóthlorien" były tylko nazwami, domagającymi się nadania im znaczenia i historii. Rozpoczęły się prace nad dziejami Ostatniego Sojuszu Ludzi i Elfów, potomków Númenorejczyków, Jeźdźców Rohanu czy takimi zagadnieniami jak ustrój Shire. Christopher Tolkien dokumentuje zmiany wprowadzone do prologu, pokazuje również ewolucje kalendarzy, hobbickich genealogii oraz Wspólnej Mowy. Nie brakuje chronologii Dawnych Dni i historii Akallabeth. Dodatki do Władcy Pierścieni niewątpliwie zajmują większą część całego tomu, lecz na tych tekstach nie kończą się atrakcje The Peoples of Middle-earth.
     Druga część skupia się na późnych esejach Tolkiena, datowanych na przełom lat ´60 i ´70. Traktują one o naturze mieszkańców Śródziemia i rozważają różnorodne niuanse lingwistyczne. Of Dwarwes and Men, porządkuje informacje o Khazadach: od historii początków rasy, przez informacje o tajnym języku i kodzie migowym, aż do historii sojuszu Krasnoludów z Ludźmi w II Erze. Lingwistyczne zawiłości wymowy w Quenyi, jak również wiele nowych szczegółów o rodzinie Feanora można odnaleźć w eseju The Sibboleth of Fëanor. Ciekawostką jest zwłaszcza legenda o bliźniakach Amrasie i Amrodzie, w której jeden z nich ginie uśpiony na statku w cieśninie Losgar, który ojciec rozkazuje spalić. The Problem of Rôs to esej wyjaśniający znaczenie końcówki "rôs" w imionach Elfów. Ostatnie dwa eseje traktują o: zagadce Glorfindela z Gondolinu i Glorfindela z Imladris oraz postaci Cirdana Szkutnika. Ich polskie tłumaczenie można znaleźć tutaj...
     Część trzecia jest poświęcona przede wszystkim lingwistycznym zagadkom, jakie wyjaśniał Alfwin´owi Żeglarzowi Pengolodh Mądry z Gondolinu. Esej ten przedstawia jednak nie tylko ewolucję języka Elfów. Jego częścią jest wyczerpująca informacja o wyrobie Lembasów i historii ich wytwarzania.
     W ostatnim rozdziale znajdują się Unfinished Tales, czyli teksty Tolkiena z lat pięćdziesiątych. Nie należy ich mylić z książkowym odpowiednikiem o tym samym tytule, wydanym także w Polsce. "Niedokończone Opowieści" to zaledwie zapoczątkowane dwa eseje. Pierwszy z nich, liczący parę stron A new shadow opowiadający o czasach sto lat po obaleniu Czarnej Wieży, miał być kontynuacją Władcy Pierścieni. Szybko jednak został zarzucony, gdyż jak przyznaje Tolkien w liście 256 "okazał się zbyt złowieszczy i depresyjny". Drugi esej, zatytułowany Tal-Elmar opowiada o spotkaniu ludzi żyjących na wybrzeżach Śródziemia z Númenorejczykami. Akcja jednak kończy się na etapie zawiązania intrygi, kiedy następuje spotkanie głównego bohatera z żeglarzami. Tłumaczenie tekstu znajduje się tutaj...
     W The Peoples of Middle-earth znajdzie coś dla siebie chyba każdy miłośnik twórczości J.R.R Tolkiena. Warto posiadać ten tom w domowej biblioteczce.

© Autor: Anna Adamczyk-Śliwińska 'Nifrodel'

Powrót

Ten artykuł był czytany 105 razy.